Nieuchwytna przestrzeń.
Świat zakodowany w myślach.
Odporny na destrukcyjne impulsy z zewnątrz.

Opowieść o ambicjach, projekcji wyobrażeń.
O szaleństwie, które pozostaje pod kontrolą.
Próbach zagłuszenia nadwrażliwości.
Myślach niepokornych.

Nieprzemijalny byt.
Gdzieś jest takie miejsce.
Warto iść, by dojść do swojej Etherni.

Zdjęcia pochodzą z mojego najnowszego edytorialu “Ethernia” dla .Shhh!utter. Magazine #3

Photography: Mirella Szymoniak
Fashion stylist: Magda Lena Pietraszko
Make-up Artist: Anna Ania Bułkowska-Jastal
Hair styling: Magda Lena Pietraszko
Models: Monika Kornobis/MYSKENA, Marzena Stachura/HOOK
Photographer assistant: Witalis Szołtys

Fotografie w większej rozdzielczości w internetowym wydaniu magazynu:

http://pressmo.pl/page-flip/shhhutter/3/#/21

http://www.e-mergemag.com/issues/issue14/main.html
Magazine: e-MergeMag
Issue: # 14

Editorial: Color Theory
Models: Katarzyna Danioł, Alina Głowacka |AW Agence|, Magdalena Mrzyczek
Makeup: Lena Zięba
Photographer: Mirella Szymoniak
Website: www.mirellaszymoniak.com

‘Some people, you know, they – they can distract themselves with ambitions and motivation to work, you know, but not me… 
They think people like myself are crazy, you know.
Everyone does because of the way I live, you know.’

Photography & styling: Mireille Szymoniak
Make-up: Magda Pietrzak
Model: Katarzyna Kmiotek / Moye Models

Testy fashion sprzed 2 tygodni. Osobiście jestem oczarowana modelką. Dawno nie pracowałam z tak kreatywną dziewczyną. Podkreślić należy fakt, iż Kasia ma dopiero 15 lat, modelingiem zajmuje się od pół roku. Charakterystyczna uroda, niesamowita lekkość w pozowaniu – trudno za nią nadążyć, a mimiki można jej pozazdrościć. Ogromna determinacja i zaangażowanie (również w przygotowanie do sesji) pozwoli jej, mam nadzieję, dojść bardzo daleko. Trzymam kciuki za rozwój.

kiedy nie chce się już niczego tłumaczyć.

a potrzeba zmian.
z dystansem spojrzeć wstecz. wyzuć z uczuć. zniknąć.
łatwo znikać. szczególnie bez podania ręki.

czasem trzeba zdjąć z siebie wszystko, aby móc ubrać się na nowo….

Autoportret sprzed kilku miesięcy. Z cyklu – fototerapia.
Fotografia: Mirella Szymoniak
Postprocessing: Witalis Szołtys

Kończy się.

Rezygnujemy lub ktoś nas stąd wyrzuca.
Są wśród nas ci, których już nie ma wśród nas.
Być może nie pasujemy do miejsca, które kiedyś tak bardzo (nas) bawiło.
Być może pozornie. Bawiło. Wyjaławianie umysłów odbiorców.
Bo czy ta sama powtarzana sekwencja słów, gestów może być wciąż wiarygodna?
Poszukujemy miejsca dla siebie. Już nie w szablonowej rzeczywistości, z której jak zahipnotyzowani posyłamy widzowi kolejny, sztuczny, wystudiowany uśmiech nr 3.
Kreujemy własne, hermetyczne przestrzenie. Inne – znaczy niewłaściwe. Czyli złe.
Niepokoje nawiedzające świadomość człowieka współczesnego. Dalekie od realności potocznej.
Funkcjonują poza konwencjami otoczenia. Bo próbujemy robić coś odmiennego niż to,co powszechnie serwowane.
Lecz czy jesteśmy w stanie sukcesywnie przełamać konwencje własnego świata?
Rzeczywistość jest przypadkowa.
Trzeba tylko obalić w człowieku krępujący go system nawyków i stereotypów myślowych. Wyzwolić od partykularyzmu racjonalnych działań. Uczulić na to, co tajemnicze , dziwne. Przy pomocy podświadomości, której źrodłami są marzenia senne i spontaniczne procesy umysłowe.
Welcome to the circus.

Fotografia&Stylizacja&Produkcja sesji: Mirella Szymoniak
Modelka: Joanna Rejmoniak
Model: Tomasz Maj
Makijaże&fryzury: Lena Zięba
Rekwizyty: Witalis Szołtys

Zerwanie zależności ze światem realnym. Punktem odniesienia nie jest rzeczywistość istniejąca faktycznie, lecz wytworzona pararzeczywistość sztuki. Naczelną zasadą jest pojęcie gry. Dzieło nie jest więc odniesieniem do rzeczywistości, ale nawiązuje z innymi dziełami dialog poprzez mniej lub bardziej ukryte cytaty, odniesienia, zapożyczenia. Odbiorca ma zatem rozpoznawać te chwyty, znajdując przyjemność w ich rozszyfrowywaniu. Sytuacja gry jest zatem podwójna. Z jednej strony dzieło wchodzi w tę relację z innymi ‘tekstami kultury’, z drugiej zaś z odbiorcą, który powinien być na jej podjęcie przygotowany. Z tej przyczyny następuje zachwianie ontologicznego statusu świata przedstawionego, który nie znajduje ukorzenienia w żadnej precyzyjnie wyznaczonej wartości: ani w logice przyczynowo-skutkowej ani w spójności określonej ideologii. Symbolika labiryntu (jednak bez jednego konkretnego wyjścia) lub kłącza – ciągle rozrastającej się siatki odniesień, która bezustannie się rozszerza, nie wiodąc do jasnych i sprecyzowanych punktów.

Dostrzegając pojawiające się na horyzoncie możliwości – zawracają, obawiając się przejść na drugą stronę. Jakby w myśl hasła ‘Kiedy przypłynie czas, wtedy odważę się do wody wejść. Boję utopić się w niej’. Zmiany bywają dobre. Kto stoi w miejscu, ten się cofa. A krok w tył zawsze pozostawia w nich swój ślad.

Sesja: Jackie of diamonds
Fotografia/Stylizacja/Produkcja sesji: Mirella Szymoniak
Modelka: Marta P. / Aquarius
Makijaże/Fryzury: Lena Zięba
Rekwizyty: Witalis Szołtys

W historii, jak w miłości. Złudzeniem jest, że nie zapominamy.

Widziałam cierpliwość, niewinność, widoczną uległość, z którą ci, co przeżyli przyzwyczajali się do losu tak niesprawiedliwego, że wyobraźnia, zwykle bogata, milknie.

Tak jak w miłości istnieje iluzja, iluzja, której nie da się zapomnieć, tak ja miałam wrażenie, że nigdy nie zapomnę Hiroshimy. Tak jak z miłością. Tak jak ty, ja wiem co znaczy zapomnieć.
Nie, ty nie wiesz co znaczy zapomnieć.
Tak jak ty, ja mam wspomnienie. Wiem co znaczy zapomnieć.
Nie, ty nie masz wspomnienia.
Tak jak ty, walczyłam z całych sił by nie zapomnieć. Tak jak ty, zapomniałam. Tak jak ty, pragnęłam wspomnienia. Ze swojej strony walczyłam co dzień ze wszystkich sił ze strachem, że już nie rozumiem powodu by pamiętać. Tak jak ty, zapomniałam.

Spotykam cię. Pamiętam cię. Kim jesteś? Niszczysz mnie. Jesteś dla mnie dobry. Skąd miałam wiedzieć, że to miasto zostało stworzone dla miłości? Skąd miałam wiedzieć, że będziesz pasował do mojego ciała jak rękawiczka? Podobasz mi się. Nieprawdopodobne. Podobasz mi się. Jak powoli, nagle. Jak miło. Nie możesz tego wiedzieć.
Niszczysz mnie. Jesteś dla mnie dobry.
Niszczysz mnie. Jesteś dla mnie dobry.
Mam czas. Proszę, pochłoń mnie. Zdeformuj mnie aż do brzydoty.

Obłęd jest jak inteligencja. Nie można go wyjaśnić. Tak jak nie można wyjaśnić inteligencji. Przychodzi, opanowuje cię i wtedy rozumiesz. Lecz kiedy odchodzi, wtedy nie rozumiesz go wcale.
Czy byłaś pełna nienawiści?
To był właśnie mój obłęd.

Za kilka lat, kiedy zapomnę ciebie, a podobne do tej przygody będę miał z przyzwyczajenia, zapamiętam cię jako symbol zapomnienia miłości. Będę uważał tę historię za strach zapominania.

Spotykam cię. Pamiętam cię. To miasto zostało stworzone do miłości. Pasujesz do mojego ciała jak rękawiczka. Kim jesteś? Niszczysz mnie. Pragnęłam niewierności, cudzołóstwa, kłamstw i śmierci. Zawsze pragnęłam. Nie wątpiłam, że kiedyś się pojawisz. Czekałam na ciebie w spokoju, z bezgraniczną niecierpliwością. Pochłoń mnie. Zdeformuj mnie jak zechcesz, tak, by nikt po tobie nigdy już nie zrozumiał powodu takiego pragnienia. Nareszcie. Wciąż mnie niszczysz. Jesteś dla mnie dobry.

Hiroshima – tak się nazywasz.
Wydaje mi się, że właśnie wtedy odeszła moja nienawiść. Już nie krzyczę.
Żałuję, że nie umarłaś w Hiroshimie.

Istnieje wiele rodzajów śmierci, w których każdy tym się wyróżnia, że przeciwstawia się umieraniu jako takiemu.

____________________________________________________________________________________
Fotografia: Mirella Szymoniak
Modelka: Agnieszka Kujawska
Charakteryzacja/Fryzura/Stylizacja: Lena Zięba

Dziękuję za podróż do Hiroszimy. Iluzja po prostu jest tak perfekcyjna, że turyści płaczą. Polecam każdemu. Ja nic nie widziałam w Hiroszimie. Nic.

Wyobraźnia może odgrywać w życiu większą rolę niż talent do przyswajania wiedzy obiektywnej.

Video – Backstage z sesji

Sesja: The Circus
Modelka: Agnieszka Adamiec
Model: Paweł Adamiec
Makijaże/Fryzury/Stylizacje: Totoro
Fotografia: Mirella Szymoniak